Hoe luister je naar je hart als er zoveel gebeurt in de wereld? Als nieuws over al die oorlogen, onmenselijke situaties en de aantasting van het klimaat je raakt? Ik vind dat echt heel lastig. Het liefst sluit ik mijzelf af van al die ellende, door niet te kijken naar het nieuws, door afleiding te zoeken en vooral mijn hart niet te openen.
Ook om de wereld mogen we rouwen
Zondag 4 oktober was ik bij Symbiotic Shift in de Tolhuistuin. Tijdens de muzikale check-in van Loes Lune werd ik geraakt. Haar muziek nodigde me uit om mijn hart te openen en te voelen waar de pijn zit. Ze begeleidde dit heel mooi, met de vraag: waar voel jij pijn als je naar de wereld kijkt? Waar rouw jij om? Om stil te staan bij wat er in de wereld gebeurt en waar we om mogen rouwen. Mijn hart ging uit naar alle dieren die zijn omgekomen in de bosbranden en de dieren die het overleefd hebben, maar geen bos meer hebben.
We mogen verdriet voelen om natuur die verdwijnt. Om wat kwetsbaar is en verloren gaat. Ook als het niet direct ons eigen verlies is. En ook daarin kan ik mijzelf soms alleen invoelen. Als de wereld je diep raakt, terwijl het dagelijks leven om je heen gewoon keihard doorgaat.
Eenzaamheid is een thema dat ons allemaal kan raken. In een bepaalde fase van je leven, wanneer je afscheid neemt of een nieuwe weg inslaat. In je werk of in het leven waarnaar je verlangt, wanneer jouw dromen en ambities anders zijn dan die van de mensen om je heen.
Ik vond het mooie ervaring om samen met alle andere deelnemers in de Tolhuistuin de pijn en rouw te voelen en daar bewust aandacht aan te besteden. Het gaf het gevoel dat ik niet alleen was.
Van luisteren naar zorg dragen
Bij Symbiotic Shift stond ook de vraag centraal hoe we met ons werk en ons leven de natuur kunnen versterken. Zonder gezonde natuur kunnen wij als mensen niet gezond leven. We zijn onderdeel van die levende wereld.
Voor mij begint zorg dragen met aandacht voor je lichaam en voor elkaar. In de workshop Cacao en Yin, die ik afgelopen zondag heb gegeven, was het thema; een reis naar je hart.
We begonnen met een cacaoceremonie en het zetten van een persoonlijke intentie. Wat leeft er in mij? Waar verlang ik naar? Wat vraagt vandaag om aandacht?
Daarna begeleidde ik de deelnemers door zachte Yin Yoga-houdingen rondom het hart, gecombineerd met acupressuurpunten die je zelf kunt toepassen. Een uitnodiging om met aandacht bij jezelf te blijven, zonder iets te hoeven oplossen of veranderen.
Het leven voelen betekent voor mij ruimte maken voor alles wat erbij hoort. Vreugde, verdriet, verbinding, verandering en verwondering. Je mag dankbaar zijn voor een fijn moment en tegelijkertijd geraakt worden door het leed in de wereld. Die gevoelens kunnen naast elkaar bestaan. Door naar je eigen hart te luisteren, kun je ontdekken wat je mist en waar je behoefte aan hebt. En soms ontstaat herkenning wanneer je iets daarvan met een ander deelt. Een klein moment van delen kan veel betekenen en zo waardevol zin.
Dat is wat ik met YinSelfLove wil bieden: ruimte om te vertragen en te voelen wat er in jou leeft, ofwel zorg dragen. Een plek waar verdriet, verlangen en het gevoel van alleen zijn welkom zijn. En waar we samen het leven voelen en vieren, met alles wat het met zich meebrengt.
In november en december dit jaar 2026 bied ik nieuwe workshops aan: zie aanbod.
Katja
Geef een reactie